Het is inmiddels ruim een jaar gelden dat ik erachter kwam dat ik een alleengeboren tweeling ben. In de blog van juni ga in inhoudelijk meer op dit onderwerp in.
Voordat ik met NEI in aanraking kwam, had ik eigenlijk nooit echt iets over ´alleengeboren tweeling´ gehoord.
Het mooie van NEI is dat alles zich laat zien wanneer het de tijd daarvoor is. Het onderbewustzijn weet precies wat jij op een bepaald moment aankan. En zo voelde ik, tijdens een sessie die ik bij mezelf deed, dat ik met dit thema aan de slag mocht.
Tijdens de sessies die ik bij mezelf heb gedaan, en nog steeds doe, kom ik altijd wel uit op emoties die opgeslagen zijn tijdens de ‘conceptie’, vroeg in de ‘zwangerschap’ of tijdens of vlak ‘na de bevalling’. Deze emoties zijn, in dit geval, gekoppeld aan het feit dat ik een alleengeboren tweeling ben.
Ik heb in deze vroege fase veel emoties gevoeld, maar niet kunnen verwerken, dus opgeslagen in het cel geheugen in mijn lichaam. Bepaalde overlevingsmechanismen zijn actief geworden, terwijl ik daar nooit weet van heb gehad.
Emoties die ik bij mezelf herken bij dit thema zijn onder andere:
Bang om los te laten
Doordat ik al heel vroeg te maken heb gehad met verlies, kan loslaten onbewust gekoppeld zijn aan pijn en verlies. Het systeem probeert daarom, onbewust, vast te houden aan mensen, situaties of gevoelens.
Voor zo lang als ik me kan herinneren zeggen mensen in mijn omgeving regelmatig ‘joh laat het los’ of ´je moet het gewoon loslaten´. Ik heb me altijd afgevraagd waarom dat zo makkelijk klinkt, maar zo moeilijk voor mij was.
Angsten
Angsten worden vaak gezien als een diepgewortelde overleving reactie. Het vroege verlies van een tweelinghelft wordt door de ander ervaren als een ingrijpende gebeurtenis. Hoewel daar nog geen bewuste herinnering aan is, kan het zenuwstelsel deze ervaring als een gevoel van onveiligheid hebben opgeslagen. Later in het leven kan dit zich uiten in verschillende vormen van angst, zoals verlatingsangst, bindingsangst, angst voor verlies, angst voor verandering, angst om alleen te zijn of juist angst om jezelf volledig te verbinden.
‘Dat is dus de reden dat ik zoveel angsten heb gekend.’ Ik kan me herinneren dat ik van jongs af aan al angsten had. Angsten voor het leven, angsten voor mijn gezondheid, angst voor het/een onbekende, angst om de controle kwijt te raken, angst om te falen.
Geen (zelf)vertrouwen hebben
Als het allereerste contact met een ander eindigt in verlies, kan het basisvertrouwen in het leven, in anderen en in jezelf minder stevig worden ontwikkeld. Hierdoor kan onzekerheid ontstaan, zonder dat daar een duidelijke aanleiding voor lijkt te zijn.
‘Daar zit de kern van de onzekerheid die ik altijd voelde en het weinige vertrouwen dat ik had, in mezelf, maar ook in alles om me heen’.
Alleen voelen
Veel alleengeboren tweelingen beschrijven een diep gevoel van gemis of eenzaamheid, zelfs wanneer zij omringd zijn door mensen.
Ik was altijd bang dat anderen mij zouden verlaten of me niet belangrijk of interessant genoeg vonden, in vriendschappen of relaties. Ondanks de mensen om me heen kan ik me herinneren dat ik me altijd alleen of anders voelde.
Niet zelf mogen kiezen
De eerste grote gebeurtenis in het leven overkwam mij zonder enige invloed. Later kan dat zich uiten in het gevoel dat keuzes voor je worden gemaakt of dat je weinig regie ervaart.
‘Dat is de reden dat ik zoveel moeite heb met keuzes maken’. Wanneer kies ik juist? Is dat het één, is dat het ander? De keuze bij een ander laten was veel makkelijker, of ‘het maakt mij niet uit’ als antwoord op een keuze geven.
Ik heb niet kunnen kiezen voor het ‘alleen achterblijven’. Ik herken dat als rode draad door mijn leven. Ik maak keuzes vanuit mijn ratio. En dat is heel lastig, want wanneer kies je goed? En als ik dan eindelijk een keuze had gemaakt, dan kwam de twijfel. Wat als…..? Had ik niet beter….?
Angst om de controle te verliezen
Omdat al zo vroeg een plotselinge en ingrijpende verandering wordt ervaren kan controle later een manier worden om jezelf veilig te voelen. Het loslaten van controle kan daardoor spanning oproepen.
‘Dat is de reden dat ik dus graag de controle wilde hebben, altijd, in alles’. Heel vroeg is mij iets overkomen waar ik geen invloed op heb gehad. Vanaf dat moment heb ik mezelf, als overlevingsmechanisme, geleerd om alle touwtjes in handen te houden. Met betrekking tot mezelf, maar ook met betrekking tot anderen en mijn werk.
Afsluiten voor emoties
Om zo een heftig verlies draaglijk te maken, kan het zenuwstelsel zich als beschermingsmechanisme afsluiten voor gevoelens. Later kan dat zichtbaar worden als moeite met voelen, huilen of kwetsbaarheid toelaten.
‘Zo herkenbaar, en nu zo inzichtelijk gemaakt’.
Bij mij vielen er zoveel puzzelstukjes op zijn plek. Ik herkende, en herken nog steeds, bepaalde thema’s in mijn leven die voortkomen uit het alleengeboren tweeling stuk. Thema’s die ik als overlevingsmechanisme heb aangenomen al in mijn vroege leven. Dat weet ik niet meer bewust, maar mijn onderbewustzijn heeft dit wel opgeslagen. Ik heb een boel emoties gevoeld in deze situatie, in dit trauma, maar deze heb ik niet kunnen verwerken. Simpelweg omdat ze te groot waren, of omdat ik ze nog niet begreep.
In mijn huidige leven belemmert dit me.
Het heeft mij heel veel inzicht gegeven nu ik weet waar bepaald gedrag vandaan komt, waar bepaalde overtuigingen zijn ontstaan en waar een deel van mijn ´karakter´ zich heeft gevormd. Het inzicht kan al heel veel verandering brengen. Je kunt plaatsten waarom je doet zoals je doet en waarom je reageert zoals je reageert. Hierdoor ontstaat vanzelf al een soort rust en ruimte. Er ontstaat begrip.
Wat ik daarbij tijdens een sessie heb ervaren, een sessie die ik overigens niet zelf, maar door een andere NEI-therapeut heb laten doen, is hoe dit verhaal letterlijk invloed had op mijn leven. Hoe dit thema mij letterlijk in de weg heeft gestaan.
Ik mocht twee poppetjes neerzetten, 1 voor mezelf en 1 voor mijn tweelinghelft. Ik mocht voelen of deze groter, kleiner of gelijk was en waar deze ten opzichte van mij stond. En ik voelde heel duidelijk dat deze groter was en letterlijk op mijn pad stond. Ik voelde me erdoor belemmerd, beperkt.
Hoe mooi dat je dat kunt invoelen tijdens een NEI-sessie. Ik voelde erkenning. Erkenning voor wat ik altijd ervaarde, maar nooit kon verklaren.
Daarbij is het onwijs fijn dat ik met NEI heb kunnen kijken welke emoties ik niet heb kunnen verwerken vanuit deze kern. Daar ben ik mee aan de slag, op het tempo dat mijn onderbewuste aangeeft, het tempo dat ik aankan.
Stap voor stap mag ik opgeslagen emoties alsnog verwerken. 🙏